آدمیت رفت و یکی از بزرگترین آرزو‌های مرا با خود برد.

آرزوی بزرگ من این بود؛ دیدار او لحظه‌ای از نزدیک.

بسیاری کسان را دیدم، تا او را ببینیم، اما نشد.

در رثای "آدمیت" او، آدم‌ها باید بنویسند نه من.

این را نوشتم تا اعترافی باشد بر نا"آدمی"من و امثال من.

دهقان فداکار پیر شده، فداکاریش تموم شده، چوپان دروغگو عزیز شده، شنگول و منگول گرگ شدن، کبری خانم تصمیم گرفته دماغش رو عمل کنه، روباه با کلاغ دستشون توی یه کاسه شده، حسنک رفته شهر دنبال کار ولی معتاد شده، ما ایرانی ها چمون شده؟

بی خیال بابا...مبارکه