آدمیت رفت و یکی از بزرگترین آرزوهای مرا با خود برد.
آرزوی بزرگ من این بود؛ دیدار او لحظهای از نزدیک.
بسیاری کسان را دیدم، تا او را ببینیم، اما نشد.
در رثای "آدمیت" او، آدمها باید بنویسند نه من.
این را نوشتم تا اعترافی باشد بر نا"آدمی"من و امثال من.
لينك ثابت
|
نويسنده |
موضوع |
تاريخ | 
